https://econjournals.sgh.waw.pl/KSzPP/issue/feed Studia z Polityki Publicznej 2021-03-11T15:34:41+00:00 dr Andrzej Klimczuk aklimcz@sgh.waw.pl Open Journal Systems <p><strong><span class="spellingerror">Studia</span><span class="normaltextrun1"> z </span><span class="spellingerror">Polityki</span> <span class="spellingerror">Publicznej </span></strong><span class="normaltextrun1"><strong>/ Public Policy Studies</strong> są </span><span class="spellingerror">pismem</span> <span class="spellingerror">wydawanym</span><span class="normaltextrun1"> od 2014 r. </span><span class="spellingerror">Redakcja</span> <span class="spellingerror">zamieszcza</span> <span class="spellingerror">teksty</span><span class="normaltextrun1"> o </span><span class="spellingerror">charakterze</span> <span class="spellingerror">akademickim</span><span class="normaltextrun1"> poświęcone problematyce szeroko rozumianej polityki publicznej w różnych jej wymiarach. Przedmiotem zainteresowania są artykuły dotyczące zarówno koncepcji czy teorii polityki publicznej, jak i problematyki polityk sektorowych. </span><span class="normaltextrun1">Teksty mogą być poświęcone również modelom i cyklom w danej polityce (od diagnozy problemu do ewaluacji rozwiązania); postawom, wartościom, motywom działania aktorów polityk (np. rola zaufania wśród interesariuszy, zdolność do współpracy); metodom ewaluowania rezultatów w politykach; ​wskaźnikom obrazującym rezultaty działań publicznych; mechanizmom alokacji zasobów w działaniu publicznym (rynek i jego zawodność, zawodność państwa).</span><span class="eop">&nbsp;</span><span class="normaltextrun1">Redakcja zainteresowana jest także źródłami wpływającymi na kształtowanie polityk publicznych (np. źródła intelektualne, socjologiczno-kulturowe, historyczne), źródeł wiedzy w wybranych politykach (policy </span><span class="spellingerror">knowledge</span><span class="normaltextrun1">), brokerom wiedzy (sieci eksperckie), procesom decyzyjnym i stylom działania w polityce publicznej (działania jednostronne vs. partnerskie, antycypacja problemów vs. reaktywność), czynników instytucjonalnych, które współkształtują politykę publiczną (np. systemy partyjne, parlamentarne, administracja publiczna).</span></p> <p><strong>Punktacja MNiSW: 20. </strong>Komunikat Ministra Edukacji i Nauki z dnia 18 lutego 2021 r. w sprawie wykazu czasopism. <strong>Przypisane dyscypliny naukowe:</strong> nauki o zdrowiu, ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne. <strong>Czasopismo jest indeksowane m.in. w bazach:</strong> BazEkon, CEEOL, CrossRef, Google Scholar, Polska Bibliografia Naukowa (PBN), Lens, Dimensions, Scite, Scilit, Baidu Scholar, NAVER, KOAR, Informationsdienst Politikwissenschaft (POLLUX), International Political Science Abstracts (IPSA), J-Gate, RePEc.</p> https://econjournals.sgh.waw.pl/KSzPP/article/view/2504 Afgańscy migranci w Iranie. Sytuacja współczesna 2021-03-09T09:13:44+00:00 Joanna Modrzejewska-Leśniewska jmodrz@sgh.waw.pl <p>Od dziesięcioleci Iran był dla Afgańczyków państwem zapewniającym miejsce pracy. To właśnie tutaj Afgańczycy znajdowali możliwość zarobienia pieniędzy, za które byli w stanie utrzymać swoje rodziny w kraju. Od chwili radzieckiej interwencji w Afganistanie w 1979 r. Iran stał się również miejscem schronienia dla około 3 mln afgańskich uchodźców. Sytuacja afgańskich pracowników i uchodźców ulegała zmianie w zależności od sytuacji wewnętrznej, jak i międzynarodowej Iranu. Stosunek irańskich władz do nich bywał przychylny, by wkrótce zmienić się radykalnie w stronę niechęci i prób pozbycia się afgańskich "gości". Tym samym Afgańczycy w Iranie nie mogli być pewni, jak długo będą mieli prawo tam przebywać, na jaką pomoc ze strony Irańczyków liczyć oraz czy nadal będą mieć pracę pozwalającą im utrzymać rodziny. Stan niepewności społeczności afgańskiej jeszcze bardziej pogłębił wybuch pandemii COVID-19, gdyż ani irański, ani afgański system opieki zdrowotnej nie są w stanie sobie z nią poradzić, a wobec załamania gospodarczego w Iranie pierwszymi ofiarami stali się cudzoziemcy niezależnie od ich statusu - również Afgańczycy. Głównym celem artykułu jest przedstawienie zmieniającej się i niepewnej sytuacji Afgańczyków w Iranie w ostatnich latach. Analiza dotyczy takich obszarów, jak: status prawny, edukacja, życie rodzinne czy też prawo do pracy. Uwzględniono tutaj także, oczywiście w ograniczonym zakresie, sytuację wewnętrzną Iranu, która niewątpliwie wpływała na położenie afgańskich emigrantów. Na podstawie przeprowadzonej analizy dostępnych materiałów można stwierdzić, że położenie Afgańczyków w Iranie było i jest bardzo mocno uzależnione od sytuacji Iranu i dobrej lub złej woli irańskich władz. Jednocześnie, ze względu na skomplikowaną sytuację Afganistanu, afgańscy emigranci znajdują się w sytuacji bez wyjścia i są "skazani" na pobyt w Iranie.</p> 2020-11-18T00:00:00+00:00 Copyright (c) https://econjournals.sgh.waw.pl/KSzPP/article/view/2505 Kryzys humanitarny Wenezueli i reakcja środowiska międzynarodowego na implikacje związane z problemem migracji regionalnej 2021-03-09T09:13:44+00:00 Iga Kleszczyńska igakleszczynska@gmail.com <p>Celem niniejszego artykułu jest analiza kryzysu humanitarnego Wenezueli ze szczególnym uwzględnieniem znaczenia problemów migracji regionalnej i zaangażowania społeczności międzynarodowej. Wstęp do rozważań koncentruje się na preludium obecnego kryzysu uchodźczego oraz na głównych założeniach merytoryczno-metodologicznych. Następnie skupiono się na dwóch głównych obszarach badawczych: a) najważniejszych społecznych, gospodarczych oraz politycznych przyczynach kryzysu migracyjnego Wenezueli, b) zaangażowaniu społeczności międzynarodowej w problemy migracyjne Wenezueli ze szczególnym uwzględnieniem działań Unii Europejskiej, Organizacji Narodów Zjednoczonych, Organizacji Państw Amerykańskich, rządów państw Ameryki Łacińskiej oraz Stanów Zjednoczonych. Biorąc pod uwagę wskazane założenia, hipoteza artykułu wskazuje, że kryzys migracyjny Wenezueli zarówno jest spowodowany kryzysem humanitarnym państwa, jak i pogłębia go, wywołując efekt sprzężenia zwrotnego. W artykule zastosowano metody: instytucjonalno-prawną, systemową, analizę treści oraz metodę statystyki opisowej.</p> 2020-11-18T00:00:00+00:00 Copyright (c) https://econjournals.sgh.waw.pl/KSzPP/article/view/2506 Wyboiste drogi delegowanej Europy - zagadnienia zasad przekazywania kompetencji i subsydiarności w świetle Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/957 2021-03-09T09:13:44+00:00 Maksymilian Jabłecki max.jablecki@gmail.com <p>Celem badania jest analiza, czy zasady przekazywania kompetencji i subsydiarności w kontekście rozwiązań prawnych wprowadzonych Dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/957 zmieniającą Dyrektywę 96/71 dotyczącą delegowania pracowników należy uznać za uzasadnione i proporcjonalne. Przedstawione argumenty wykazują, że zasada subsydiarności jest jedną z podstawowych zasad prowadzenia polityki gospodarczej w Unii Europejskiej. Na tej podstawie zbadano, czy uprawnienia polityczne powinny być delegowane na najniższy możliwy szczebel władzy zbliżony do obywateli, których dotyczy polityka - chyba że istnieją niezaprzeczalne korzyści z prowadzenia jej na wyższym szczeblu przy ściślejszej koordynacji. Należy rozważyć, czy propozycja Komisji Europejskiej ma inny cel niż deklarowany, a tym samym, czy narusza ona zasadę proporcjonalności. Udowodniono, że potrzebne są inteligentne i jasne przepisy dostosowane do szybko rosnącej mobilności przedsiębiorstw i obywateli UE, które zapobiegną postępującej utracie konkurencyjności rynku UE, przyśpieszą konwergencję społeczną i uniemożliwią nielegalną działalność szarej strefy wpływającej na sytuację pracowników migrujących wewnątrz UE. Powyższe kwestie i wnioski mogą, zdaniem autora, skłaniać do refleksji nad wagą tego, że podział kompetencji między państwami członkowskimi a instytucjami unijnymi jest ostatecznie decyzją polityczną, która pojawia się w kontekście konfliktu interesów, i wskazują, że analizy ekonomiczne mogą jedynie dostarczyć argumentów za lub przeciw centralizacji polityki. Ponadto należy podkreślić, że integracja jest procesem dynamicznym, dlatego wyniki analiz dotyczących uzasadnienia stosowania zasady subsydiarności mogą prowadzić do rozbieżnych ocen przez zainteresowane Państwa Członkowskie w czasie, w którym dynamicznie zmieniają się warunki funkcjonowania gospodarek.</p> 2020-11-18T00:00:00+00:00 Copyright (c) https://econjournals.sgh.waw.pl/KSzPP/article/view/2507 Pomoc rozwojowa jako narzędzie polityki migracyjnej UE 2021-03-09T09:13:44+00:00 Jolanta Szymańska szymanska@pism.pl Patryk Kugiel kugiel@pism.pl <p>Od czasu kryzysu uchodźczego z 2015 r. instytucje UE i rządy państw członkowskich wzmocniły działania na rzecz lepszego zarządzania migracją oraz ochrony zewnętrznych granic UE. W wymiarze zewnętrznym Unia zastosowała wiele różnych środków gospodarczych i politycznych, a także rozwiązań o charakterze odstraszającym, aby odzyskać kontrolę nad przepływami migracyjnymi. Chociaż współpraca na rzecz rozwoju została uznana za jedno z ważnych narzędzi eliminowania pierwotnych przyczyn migracji, to eksternalizacja zarządzania migracją do krajów tranzytowych stała się głównym filarem strategii antykryzysowej. Choć polityka ta pozwoliła zasadniczo zmniejszyć liczbę nielegalnych przekroczeń europejskiej granicy, nie można jej traktować jako rozwiązania długoterminowego. Aby lepiej się przygotować na wyzwania migracyjne w przyszłości, UE powinna przemyśleć współpracę na rzecz rozwoju z krajami pochodzenia i tranzytu oraz włączyć do swojej strategii zarówno działania wobec migrantów przymusowych, jak i ekonomicznych. Pomoc rozwojowa może być przydatnym narzędziem dla UE, jeżeli będzie wykorzystywana raczej do zarządzania niż do blokowania migracji.</p> 2020-11-18T00:00:00+00:00 Copyright (c) https://econjournals.sgh.waw.pl/KSzPP/article/view/2508 Spór migracyjny wśród użytkowników Twittera na #BrexitDay 2021-03-09T09:13:44+00:00 Piotr Teodorowski p.teodorowski@liverpool.ac.uk <p>Państwa liberalne prowadzą politykę zachęcania do imigracji i jednocześnie kontrolowania jej. Demokracja reprezentatywna, państwo narodowe, konstytucjonalizm i kapitalizm - każdy z tych systemów wymaga konkretnej strategii migracyjnej. Poprzednie badania skupiały się na postawach wobec migracji, wykorzystywały metody ilościowe, których celem było analizowanie wartości i percepcji wpływających na opinie społeczeństwa. Stąd różnorodność i złożoność nastrojów społecznych jest mniej znana. Artykuł ma na celu przedstawienie perspektyw opartych na tweetach w ostatnim dniu (i okolicach) członkostwa Wielkiej Brytanii w Unii Europejskiej (31stycznia 2020 r.). Dane zebrano za pomocą NCapture - rozszerzenia przeglądarki internetowej, które pobierało tweety z hashtagami #Brexit, #BrexitDay i #BrexitEve i importowało je bezpośrednio do NVivo. Siedmiokrotnie przechwycono tweety w dniach 30-31stycznia i 1, 7-10 lutego; zbierając 250 095 tweetów opublikowanych między 23 stycznia a 10 lutego. Wszystkie retweety, duplikaty, tweety w jęz. innym niż angielski i spam zostały usunięte; pozostawiono 888 tweetów do analizy. Tweety zostały zakodowane dwukrotnie; stosunek do brexitu zakodowano jako pozytywny (n = 203), negatywny (n = 586) lub neutralny (n = 99). Przeprowadzono również analizę tematyczną. Wyniki pokazały, że podział dyskursu na temat migracji był bardziej skomplikowany niż tylko debata "za" i "przeciw" imigracji. Co ciekawe wyniki wskazują także na przesunięcie się granicy w brytyjskiej debacie migracyjnej od rozważania korzyści i wad imigracji po przyszłe, dwustronne zasady migracji między Wielką Brytanią a Unią Europejską.</p> 2020-11-18T00:00:00+00:00 Copyright (c) https://econjournals.sgh.waw.pl/KSzPP/article/view/2509 Proces sekurytyzacji polityki migracyjnej UE. Od wymiaru wewnętrznego do międzynarodowego 2021-03-09T09:13:43+00:00 Diego Caballero Vélez diego.caballerovelez@santannapisa.it Ekaterina Krapivnitskaya e.d.krapivnitskaya@urfu.ru <p>Artykuł poświęcony jest strategiom polityki zagranicznej Unii Europejskiej (UE) po kryzysie uchodźczym 2015 r., a jego celem jest zbadanie, do jakiego stopnia polityka migracyjna UE jest częścią europejskiej polityki zagranicznej. Wskazano, że polityka migracyjna w wymiarze wewnętrznym nie została przygotowana na nieskuteczność wspólnego działania. Aby tę nieskuteczność przełamać, zdecydowano o przeniesieniu polityki migracyjnej do wymiaru zewnętrznego UE. Tym samym postuluje się, aby migracje, które wcześniej uznawano za domenę polityki wewnętrznej państw członkowskich, z problemu polityki wewnętrznej stały się problemem polityki zagranicznej. W związku z tym autorzy badają wzajemne powiązania między migracjami a bezpieczeństwem jako kluczowym elementem zrozumienia tego procesu "zagranicznienia". Rozwój bliskiej współpracy z państwami trzecimi w obszarze regulacji dotyczącej migracji stał się jednym z priorytetów w całej polityce migracyjnej Unii Europejskiej, jednak nie odnotowała ona na tym polu większych sukcesów. Zarazem kryzys migracyjny jeszcze wyraźniej wskazał na konieczność rozwoju wymiaru zewnętrznego zarządzania procesem migracji, lecz tym razem zastosowano bardziej pragmatyczne podejście gwarantujące zabezpieczenie interesów UE w zakresie bezpieczeństwa. Podstawą zewnętrznego wymiaru europejskiej polityki migracyjnej są stosunki z państwami trzecimi i powiązanie pomocy rozwojowej z kwestiami bezpieczeństwa i ochrony granic. W artykule analizowane są debaty w Parlamencie Europejskim, które toczyły się przed i po kryzysie uchodźczym 2015 r., co służy ocenie powiązania kwestii migracyjnych i bezpieczeństwa, tym samym pogłębiając rozumienie procesu "zagranicznienia" europejskiej polityki migracyjnej.</p> 2020-11-18T00:00:00+00:00 Copyright (c) https://econjournals.sgh.waw.pl/KSzPP/article/view/2511 Stosunek do nieregularnych imigrantów w czasie pandemii COVID-19. Analiza porównawcza podejść włoskiego i portugalskiego 2021-03-11T15:34:41+00:00 Salvatore FP Barillà salvatore.barilla@ed.ac.uk Alberto Pellicanò apellicano@worldbankgroup.org <p>Celem artykułu jest porównanie nadzwyczajnego prawa imigracyjnego przyjętego we Włoszech i Portugalii. W artykule podjęto próbę wskazania zależności między integracją a prawem, opierając się na analizie włoskiego i portugalskiego podejścia do polityki imigracyjnej w czasie pandemii COVID-19. Włochy i Portugalia, dwa południowe państwa członkowskie UE o różnych podejściach do polityki imigracyjnej, stanowią ciekawy problem badawczy. Zastosowano interdyscyplinarne podejście badawcze, które umożliwia wypełnienie celu postawionego przez autorów na podstawie literatury prawnej i politologicznej. W artykule podjęto także próbę oceny, czy obecnie stosowane środki wpisują się w politykę regularyzacji, wdrażaną od dekady. Oceniając powiązania między prawem a integracją, uznano, że w obu państwach zostały przyjęte nadzwyczajne regulacje sprzyjające imigrantom i gwarantujące im równy dostęp do opieki zdrowotnej w czasie pandemii. Wskazane jest prowadzenie dalszych badań empirycznych.</p> 2020-11-18T00:00:00+00:00 Copyright (c) 2020 Salvatore FP Barillà,Alberto Pellicanò