Kiedy państwo liberalne staje się nieliberalne?

##plugins.themes.bootstrap3.article.main##

Artur Nowak-Far

Abstrakt

Państwo liberalne staje się nieliberalne wtedy, gdy przestaje tworzyć ramy zaspokajania indywidualnych aspiracji, a zastępuje je programem budowania jakiejś określonej przez siebie wspólnoty, która niekoniecznie ma już obejmować wszystkich, a jedynie członków grup politycznie dowartościowywanych. W takim ujęciu to państwo ma być najdoskonalszym nośnikiem i społecznym modelem realizacji bytu wspólnoty. Zatem to jego interesy muszą przeważyć nad interesami jednostek. Musi ono być więc omnipotentne, albo choćby jedynie sprawiać wrażenie omnipotentnego – poprzez wytworzenie mechanizmów, w którym obywatele mieliby swoje miejsce w definiowanym przez państwo porządku – poprzez ponawiane rytuały symbolicznego świadczenia na rzecz władzy, udział w stale ponawianym sadystyczno-masochistycznym teatrze podległości państwu nawet w relacjach dnia powszedniego. Państwo nieliberalne rezygnuje z modelu wyboru publicznego, którego warunkiem jest swobodny i wolny od aksjomatów narzucanych przez władzę dyskurs publiczny ujawniający zagregowane interesy jednostek. Zamiast tego stara się raczej zidentyfikować interes wspólnoty rozumianej jako byt transcendentny, który ma również transcendentne i niepodlegające wyborowi publicznemu właściwości, wymagające przyjęcia takiego modelu realizacji, jaki nie może być już przedmiotem wyboru politycznego. Z uwagi na zjawisko malejących przychodów krańcowych taki model świadczenia staje się szybko nieefektywny, gdyż przestaje odzwierciedlać zmieniające się potrzeby i nie jest w stanie dostosować do nich samego mechanizmu świadczenia.

Pobrania

Dane pobrania nie są jeszcze dostepne

##plugins.themes.bootstrap3.article.details##

Jak cytować
Nowak-Far, A. (2018). Kiedy państwo liberalne staje się nieliberalne? . Kwartalnik Kolegium Ekonomiczno-Społecznego. Studia I Prace, (4 (36), 11-28. Pobrano z https://econjournals.sgh.waw.pl/kwes/article/view/1139
Dział
Dział główny

Bibliografia

1. Fawcett E., Liberalism: The Life of an Idea, Princeton University Press, Princeton 2014.
2. Hayek F., The Constitution of Liberty, University of Chicago Press, Chicago 1960.
3. Hegel G. W., Grundlinien der Philosophie des Rechts, Nikolai’sche Buchhandlung, Berlin 1820.
4. Hesse A., Politische Ökonomie, t. 1: Deutsches Wirtschaftsleben, Gustav Fischer Verlag, Jena 1935.
5. Hesse A., Politische Ökonomie, t. 3: Volkswirtschaftspolitik, Gustav Fischer Verlag, Jena 1935.
6. Hitler A., Mein Kampf, Zentralverlag der NSDAP, Frz. Eher Narchf, München 1939.
7. Mill J. S., On Liberty, John W. Parker & Son, London 1959.
8. Müller K., Ernst Barlach and National Socialst Cultural Policy, [w:] Degenerate Art: The Attack on Modern Art in Nazi Germany, 1937, red. O. Peters, Prestel, Munich 2014, s. 176–185.
9. Mussolini B., La dottrina del fascismo, [w:] L’Enciclopedia Italiana, Vol. XIV, Instituto della Enciclopedia Italiana, Roma 1934.
10. Olszewski H., Nauka historii w upadku. Studium o historiografii i ideologii historycznej w imperialistycznych Niemczech, PWN, Warszawa 1982.
11. Rauschning H., Gesprächemit Hitler, Europa Verlag, Zürich 1940.
12. Seidel B., Jenkner S. (Hrsg.), Wege der Totalitarismus-Forschung, Wissenschafliche Buchgesellschaft, Darmstadt 1968.
13. Spengler O., Der Untergang des Abendlandes. Umrisseeiner Morphologie der Weltgeschichte, t. 2, C. H. Beck, München 1920.
14. Szczerski K., Cała władza w ręce władzy, https://www.gosc.pl/doc/2432661. Cala-wladza-w-rece-wladzy
15. Tyrowicz S., Światło wiedzy zdeprawowanej. Idee niemieckiej socjologii i filozofii 1933– 1945, Instytut Zachodni, Poznań 1970.
16. Wittgenstein L., Philosophische Untersuchungen, Suhrkamp, Berlin 2003. 17. Zur Geschichtsforschung und ihren Aufgaben, „SS-Leitheft” Heft 6, IV 1938, s. 57.