Broker mobilności osobowej – kwestie definicyjne i praktyczne oraz zasadnicze obszary wdrożeń

Abstrakt

Koncepcja brokera mobilności stanowi odpowiedź na wielowymiarowe wyzwania związane z zabezpieczeniem mobilności, realnie w ośrodkach miejskich o odmiennej wielkości. Oryginalnie powstała ona w ceku poprawy mobilności mieszkańców dużych ośrodków, w celu optymalizacji liczny dostępnych pojazdów w stosunku do realnie zgłaszanych potrzeb na przemieszczanie, co prowadzić do dalszego polepszenia spożytkowania dostępnych zasobów, w tym poprzez efektywnie wykorzystanie samych samochodów, niższe zapotrzebowanie na przestrzeń parkingową, możliwość większego zazielenia, mniejszy hałas i emisje. Niemniej idea ta przy odpowiedniej implementacji może także być skutecznym narzędziem do walki z wykluczenie komunikacyjnym, jak w polskich warunkach. Celem tego artykułu jest omówienie tej nowej funkcji – jej zdefiniowanie oraz wskazanie na podstawowe możliwe obszary wdrożeń. Zasadnicza teza badawcza brzmi, że funkcja brokera mobilności może zmienić sposób mobilności, poprzez przejście od ekonomii posiadania do ekonomii czasowego dostępu do danego dobra, w tym przypadku pojazdu i powiązanej z nim świadczonej usługi mobilności. W rezultacie dochodzi do lepszego spożytkowania dostępnej przestrzeni w miastach, w szczególności tych największych, w licznych przypadkach limitowanej i relatywnie drogiej.